Artikel geschreven +- 1997.
Nick is helaas inmiddels overleden +- 2007

Ik ben 42 jaar, getrouwd met de mooiste vrouw ter wereld, twee zoons van respectievelijk 16 en 18 jaar en een passie voor Bonsai. Al met al dus een gelukkig mens.

Ongeveer 18 jaar geleden kwam ik voor het eerst met Bonsai in aanraking en was ik direct weer verliefd. In eerste instantie werd ik een doe-het-zelver en probeerde ik allerlei soorten boompjes en technieken uit. Ik las alles over Bonsai, wat er maar te vinden was, maar dat was in de beginjaren toch wel beperkt. Ondertussen heb ik een bibliotheek, die ruim 2,5 meter in beslag neemt, alleen maar over bomen, dus ik heb er het nodige bijgevonden in de loop der jaren. Via een paar beginnerscursussen (meer dorst ik eerst niet aan), ben ik een aantal jaren bij Hotsumi Terakawa student geweest en was ik daarna in de gelegenheid om onder auspiciën van mensen als Lars de Liefde en Greet Quist officieel bonsaileraar te worden van de Nederlandse Bonsai Vereniging. Vanaf dat moment kon ik zelf deze fantastische hobby gaan uitdragen, aan iedereen die het maar horen wilde. Ondertussen doe ik dat nu ruim 15 jaar.

Het is werkelijk fenomenaal om te proberen deze passie op anderen over te brengen en gelukkig is me dat ook meestal gelukt. Bij de honderden cursisten waren er, die schoorvoetend binnen kwamen en dan juist kreeg ik extra energie om dat soort mensen helemaal te overtuigen en de fijne kneepjes bij te brengen.
Dit soort "nieuwelingen" ging dan na de cursus zo trots als een pauw naar huis met de eerste zelfgemaakte Bonsai en de gezichten hadden dan een lach van oor tot oor. "Zie je wel ! Dit kan ik ... Dit vind ik mooi !
Op deze manier ben ik in de gelegenheid geweest om veel zelfverzekerdheid over te brengen. Veel liefde voor de natuur en veel gevoel voor die kleine bomen met al hun schoonheid. Bonsai is tenslotte niet alleen "boom in pot", maar ook - mijn boom ! - en - mooi voor mij ! -.

Sommige van mijn cursisten komen nu al ruim 15 jaar en ondertussen kan ik ze natuurlijk niet meer zoveel leren, maar een aantal blijft komen en verhalen van alle ervaring die ze opdoen. Op die manier kan ik weer wat van hen leren.
Veel Bonsai-tentoonstellingen heb ik bezocht in een aantal landen en soms werd ik ook uitgenodigd als demonstrator. Enkele van mijn Bonsai hebben, naast de waardering van mijzelf en vele anderen, ook de nodige eretitels, medailles en eervolle vermeldingen gehad. Sommige bomen hebben ondertussen meer diploma's, dan ikzelf heb.

Ongeveer 7 jaar geleden was ik in de gelegenheid om een "verse", kleine Bonsai-afdeling van de NBV te helpen opbouwen als voorzitter. Koya, heet die afdeling en hij bestrijkt de hele randstad en de bollenstreek. Trots ben ik op de ledenaanwas in de vijf jaar, die ik voorzitter mocht zijn van deze enthousiaste club mensen. We werden zelfs de grootste afdeling van Nederland en hebben in die periode heel fraaie evenementen op touw gezet, maar ik moet zeggen, dat mijn cursisten ook wel ge-pushed werden om lid te worden. Op een vrij groot evenement werd de onderstaande Pinus Cembra (alpenden) met de "waterval"-stijl Kengai de publieksprijs-winnaar. Bovenaan dit artikel sta ik afgebeeld met een Ceder in de "oude geleerden"-stijl Bunjingi. Die boom heeft vele artikelen in heel Europa gesierd, maar werd helaas twee jaar geleden gestolen. Hopelijk zorgt de nieuwe "eigenaar" goed voor deze boom, want hij is heel fraai en kan nog veel mensen bekoren voor het fenomeen Bonsai.

Graag zou ik iedereen de kracht wensen, die deze kleine bomen kunnen geven. Reeds bij het uitzoeken tussen het basismateriaal is er opeens die flits tussen jou en een boompje. Ooh, die is leuk! - Dar kan iets mee doen! Vanaf dat moment is de maker niet de enige die energie spendeert aan de boom. Het boompje is inderdaad "mooi voor de meester", zoals oude Japanse wijsheden zeggen. Het is in staat om de maker en anderen, die er naar kijken, te vullen met gedachten over bijvoorbeeld de indruk, die het boompje bij de kijker achterlaat. Niet voor niets staan de Bonsai in Japan soms een korte periode in de Tokonoma, een plaats in de woning, waar de boom goed tot zijn recht komt en rustig kan worden bekeken. De Bonsai is dan in staat om de "kijker" op goede gedachten te brengen voor zijn gebeden of meditatie.

Die ervaring met Bonsai is misschien wel het meest wonderlijke, dat je er mee kan overkomen. Zelf werd ik op mijn achtentwintigste geconfronteerd met een heel vervelende aandoening. Ik bleek Multiple Sclerose te hebben en opeens leek de hemel op mijn kop te vallen. Mijn carriëre naar de bliksem en een onzekere toekomst met veel achteruitgang voor de boeg. Na steeds slechter lopen, een wandelstok en vijf jaar geleden definitief een rolstoel, moest ook een deel van mijn Bonsai-kollektie eraan geloven om een aantal aanpassingen aan mijn huis te kunnen betalen. Niet alleen mijn kanjer van een vrouw heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ikzelf was ook in staat om veel van mezelf te vergen en alles positief te benaderen. Zeker is dat mijn Bonsai me daar ontzettend bij hebben geholpen. Iedereen kan ik aanraden om met Bonsai te beginnen of de kennis verder uit te bouwen. Je zult veel voor je geleverde energie terug ontvangen.

Foto's

All photographs are clickable

	Een Ulmus chinensis (Chinese Iep) De boom was in ongenade gevallen bij een kweker. Hij groeide niet hoog genoeg en moest het veld ruimen. "Dank u wel", meneer de kweker. Ondertussen is hij +/- 24 jaar oud en wordt steeds mooier. Een fraaie dubbele stam (geen twee-stam) en ieder seizoen weer een ander uiterlijk.
	Crataegus laevigata "Paul's Scarlet (Meidoorn) Basismateriaal ooit afkomstig naast een weiland. De boer verklaarde me voor gek. "Dat boompje wordt al dertig jaar kaalgevret'n door de beest'n" "Wat moe je nou mit zo'n scharminkel?" Vrij veel aan verandert, de laatste tien jaar. Ooit heeft een buurjongen er met een fraaie trap tegen zijn voetbal de top geheel afgeschoten en de originele schaal ervan vernield. Na de logische tirade tegen de jongen, was ik hem achteraf eigenlijk wel dankbaar - de nieuw gevormde top zit nu veel lager dan oorspronkelijk en de verhoudingen zijn beter geworden. De boom heeft een mooie sabamiki (verwonding in de stam), die hem een oud uiterlijk geeft.
	Betula utilis (himalajaberk) De top van een oude berk. In de natuur (en dus volle grond) gaat een berk van deze soort pas rozig-wit kleuren na ruim 20 jaar en dit exemplaar wordt onderin al wit. Schitterende bonsai met een majestueus voorkomen.
	Picea abies (Sparreden) Ooit overgenomen als basismateriaal van Lars de Liefde is deze boom in de loop der jaren uitgegroeid tot een zeer mooie Bonsai. De schitterende bast spreekt tot ieders verbeelding en het hele jaar door zorgt deze boom met zijn frisse groen voor een sprankelende aanwezigheid.
	Pinus Cembra (alpenden) De publiekslieveling op een grote tentoonstelling van Koya in Oegstgeest. De stam is op sommige plaatsen 22 cm. in omvang. De verdunningen in de schonkige bast wijzen op het ingroeien van een ooit geplaatste draad en deze boom heeft kans gezien om daar "omheen" te groeien. Deze Bonsai heeft allang de pensioengerechtigde leeftijd met z'n 67 jaar. De stijl is Kengai (waterval) en inderdaad lijkt de bovenste van de drie loof-lagen wel op de wolk waterdamp, die boven een waterval zichtbaar is.

Juniperus procumbens "nana" (jeneverbes) 12 jaar geleden dook ik deze boom op tijdens een demonstratieweek in Assen bij een tuincentrum. Het personeel had me al een paar dagen zien demonstreren op kleinere bomen en kwam, bij wijze van grap, met dit schitterende exemplaar op de proppen. "Eens kijken of je hier ook wat mee kan !?!" Op het kaartje van het tuincentrum stond toen al een leeftijd van 38 jaar! en dus ziet deze boom dit jaar Abraham (of Sarah)

Cedrus deodara (ceder) Een van de eerste demonstratiebomen voor een groep cursisten. Ongeveer 15 jaar geleden maakte ik deze fraaie ceder in een paar uurtjes uit een gewoon tuincentrumproduct in de kas van Gerrit Scholten in Boskoop. De boom is nu tegen de 35 jaar oud en de grootste uit mijn kollektie.